SŁODKI KOMPROMIS

Spacerując deptakiem wzdłuż placu targowego nie mogę się  nadziwić prostocie i wdziękowi z jakim jesień używa swojej palety kolorów. Stragany wciąż jeszcze uginają się pod ciężarem ostatnich węgierek, słodkich, letnich pomidorów, tajemniczo barwionych bakłażanów, błyszczących w słońcu papryk  i ogromnych krzaków silnie karbowanego, najcudowniejszego jarmużu. Mój wzrok przyciąga stoisko dyniowe, na kostkach siana ułożono jaskrawo pomarańczowe i uroczo nieidealne dynie, obok dyniowych dziwolągów postawiono wypchane po brzegi parciane worki z szeleszczącą cebulą. siedząca za nimi korpulentna kobieta uśmiecha się porozumiewawczo do sprzedawcy stoiska na przeciwległej alejce targowej.  Jeśli sernik dyniowy nie znalazł się jeszcze w Waszym jesiennym kanonie potraw niezapomnianych to koniecznie musicie nadrobić zaległości. 

Serniki darzę miłością absolutną, mam duże szczęście w w domu posiadam wielkiego ich miłośnika. Przez lata doświadczeń kulinarnych w mojej kuchni zagościły dziesiątki ciast, gdzie głównym składnikiem był właśnie ser. Dla mnie idealny sernik musi posiadać aksamitną strukturę, może wtedy nawet nie zawierać żadnych dodatków i tak będzie królem stołu. Często jednak hamuję swoje sernikowe żądze na korzyść sylwetki. Wpadłam jednak na ciekawy pomysł przygotowania wersji mini w lżejszej wersji. Zamiast śmietany, mleko kokosowe, zamiast podwójnej ilości sera pure z dyni a najważniejsze, że to wersja na zimno. Polecam gorąco jesienne serniki w słoikach.

Jeśli chodzi o makaron to nie ulega wątpliwości, że rajem dla jego smakoszy są Włochy, to bezapelacyjna stolica "pasty". To właśnie we Włoszech makaron przybiera najróżniejsze kształty, to właśnie tutaj wiadomo z jakim sosem najlepiej łączyć poszczególne rodzaje makaronu. Zasadniczo wyróżnia się makaron jajeczny, przyrządzany z mąki z pszenicy miękkiej, oraz ten bez dodatku jak z grysiku z pszenicy twardej, semoliny. Dla mnie makaron to produkt doskonały, można przyrządzić go na przeróżne sposoby i zawsze smakuje doskonale. Najprostsze rozwiązania są z reguły najbardziej zaskakujące w smaku. Słynne aglio olio e peperoncino to danie nr 1 na moim włoskim podwórku, dziś połączyłam je z pięknymi krewetkami królewskim, przed których urokiem nie sposób było się oprzeć. Urozmaiciły więc owoce morza klasyczną wersję włoskiej "pasty". Jak widać makaron można podać też w formie przekąski. 

Spoglądając na ponure niebo, przemoczone do granic możliwości trawniki, resztki liści na drzewach zastanawiam się jak tu przetrwać tę kapryśną, jesienną aurę. O ile jesień w Polsce potrafi przyjemnie zaskakiwać, o tyle nie brakuje również przykrych, porannych rozczarowań, kiedy to otwierając okno doznajemy nieprzyjemnego przeszycia lodowatym powiewem. Ja mam swój plan na poprawę nastroju, kawa jest jego nieodzownym elementem, ale to jeszcze nie pomaga, sięgam więc do mojego ulubionego działu w biblioteczce, kulinarnego. Wyjąwszy kilka zaprzyjaźnionych tytułów, otula się kocem i wertuję kartki, kolorowe, smaczne obrazy natychmiast odblokowują moją kreatywność i już mam ochotę uruchomić sprzęty kuchenne, tylko trzeba by wyjść po zakupy....  to może jeszcze łyk kawy i kawałek czegoś czekoladowego, z pikantno-jesiennym akcentem.  

Quinoa, komosa ryżowa inaczej "złoto Inków" a skąd roślina wzięła tę tajemniczą nazwę....... Miejscem narodzin quinoa jest Peru. Rosnąc na roztaczających się na wysokości 2800 - 4000 m tarasach Andów, quinoa osiągnąć może nawet 2 metry wysokości. Jej bogate w skrobię, rudo-brunatne, żółte bądź białe nasiona przypominają wyglądem nasiona prosa. Quinoa stanowiła podstawę wyżywienia w państwie Inków, uchodząc za zdrowotne i lecznicze źródło życia. Pod względem zawartości składników odżywczych zboża nie są dla niej żadną konkurencją - quinoa bije je o głowę. Odznaczająca się zawartością białka rzędu 13-22% roślina może być jak najbardziej określona mianem jednego z najbardziej wysokobiałkowych warzyw. Doskonale zrównoważona kompozycja aminokwasów pokrywa się z zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia (WHO). Jednostronna dieta bazująca wyłącznie na quinoa nie przyniosłaby uszczerbku dla zdrowia - organizm człowieka zaopatrzony byłby bowiem we wszystkie konieczne do życia aminokwa...

Hummus wywodzi się z Libanu, to bardzo popularna potrawa w kuchni arabskiej, ale i kaukaskiej. Legenda głosi, że hummus wymyślił sułtana Saladny podczas wypraw krzyżowych, ale sporów o to pochodzenie hummusu nie brakuje, wciąż stanowi on element kulinarnej wojny pomiędzy Izraelem a Libanem. Izrael eksportuje hummus do wielu krajów świata i jest oskarżany o przywłaszczenie sobie potrawy, która przez Arabów jest uważana za ich narodową własność. Libańczycy starali się zastrzec prawa do korzystania z nazwy hummus (Grecy uzyskali podobne prawa do nazwy sera feta). Izraelczycy z kolei uważają, że ta znana od wieków potrawa nie należy do nikogo. - To tak jakby ktoś zastrzegł prawa autorskie do nazwy "chleb" czy "wino". I tak bez końca..... a podobno jedzenia miało jednoczyć. W 2010 roku Libańczycy ustanowili rekord w przygotowaniu największego talerza z hummusem wynosi 10 452 kilogramy. 300 libańskich szefów kuchni wymieszało siedem ton pasty z ciecierzycy i dwie tony t...

Czy wiecie że w sklepach rozpyla się zapach pieczonego pieczywa,  to podobno skłania nas do zakupów, zapach ten posiada magnetyczna wręcz moc, potrafi wywołać chęć jedzenia nawet jeśli jesteśmy syci. Mnie jako zbożo-pożeraczki ten zabieg zupełnie nie dziwi, mogłabym rozpyla taki zapach w swoim domu nieustannie, ale że nie opatentowałam jeszcze zamykania zapachów w butelkach, co byłoby dość pożyteczne, to uruchamiam swój piekarnik w trybie nocnym i wypiekam bagietki z dodatkiem płatków owsianych.  Są dość niezgrabne, nie tak nadmuchane, ale zapewniam, że w swej niedoskonałości - urocze, chrupiące i zdrowe.