SŁODKI KOMPROMIS

Kochani moim Czytelnicy, u schyłku zimy postanowiłam wybrać się w podróż kulinarną, moje kroki kieruję w kierunku Karaibów, a właściwie drugiego co do wielkości państwa na Morzu Karaibskim - Republiki Dominikany.  Typowym dominikańskim daniem jest tzw „La Bandera” (danie narodowe, składające się z ryżu, fasoli i kurczaka) zdj.poniżej, oraz zupa „sancocho” (gęsta zupa z kawałkami kurczaka i juką, czyli tutejszym odpowiednikiem ziemniaka). Oprócz tego zamierzam spróbować także smażonych platanowców (tostones ) i empanady . Mam nadzieję wzbogacić się o nowe doświadczenia kulinarne, a walizki wypchać cudownymi fotografiami, wspomnieniami, doskonałą kawą i rumem, dzięki któremu prze najbliższe 12 dni  krew  w moich żyłach będzie płynąć w rytm karaibskiego   "merengue". Z przyczyn technicznych i konieczności odpoczynku, nowe wpisy na blogu pojawią się w połowie marca. Pozdrawiam ciepło.  Adiós!

Kuchnia azjatycka to cała gama smaków i aromatów, bez których trudno żyć gdy już się ich spróbuje. Tajskie pasty curry, na bazie których przyrządza się słynne tajskie potrawy curry, różnią się od tych znanych z kuchni indyjskiej. Podczas gdy w Indiach stosuje się suche mieszanki sproszkowanych przypraw, w Tajlandii przygotowuje się pasty ze świeżych ziół i przypraw. Potrawy curry z Tajlandii są przez to bardziej świeże w smaku niż indyjskie. Suszonych przypraw w Tajlandii używa się stopniu bardzo ograniczonym. W sklepach dostępne są gotowe pasty ale bardzo często przygotowuje się je samemu. Większość podstawowych składników tajskich past curry jest bardzo aromatyczna i wilgotna po zmieleniu czy zmiażdżeniu, tak jak świeże papryczki chili, trawa cytrynowa, galangal, czosnek, szalotki, liście kaffiru czy korzeń kolendry. Jest kilka podstawowych rodzajów past curry różniących się składnikami i oczywiście smakiem. Najpopularniejsze rodzaje, to: czerwona pasta curry (podstawowe składniki: c...

Wspaniale pachnie i jest jedną z najdroższych wędlin na świecie. Produkuje się ją wyłącznie w okolicach Parmy, miasta na północy Włoch. Co ważne − mięso używane do produkcji szynki musi także pochodzić z tego regionu. Prosciutto di Parma − bo tak nazywa się w oryginale, ta surowa, lekko solona szynka wieprzowa, która wyjątkowy smak zawdzięcza dojrzewaniu na powietrzu przez, mniej więcej, jeden rok. Ma dość subtelny, delikatny smak, który niektórzy określają jako "słodki". Szynka ta jest chętnie wykorzystywana w tradycyjnej włoskiej kuchni. Smakosze wolą jednak jeść ją bez dodatków, cienko pokrojoną. Warto dodać, że świetnie komponuje się z melonem, gruszką, winogronami, figami lub powidłami śliwkowymi. Cienkie plasterki lubią także towarzystwo świeżego, pszennego chleba. W związku z surowymi przepisami, produkcja szynki parmeńskiej musi przebiegać w ściśle określony sposób. Reguły te dotyczą również hodowanych na szynkę świń. Muszą być one odpowiednio karmione, ważyć nie mnie...

Historia pączka w Polsce sięga XVII i XVIII wieku. Już wtedy znane były pączki z warszawskich cukierni. Szczycili się swoimi wyrobami nie tylko warszawscy cukiernicy, ale także cukiernicy dawnej Korony i Wielkiego Księstwa Litewskiego, podając jak powinien wyglądać idealny pączek. Miał on być maksymalnie pulchny i lekki tak „by wiatr mógł go zdmuchnąć z półmiska". Ścisnąwszy go w ręku musiał znowu rozciągnąć się do swojej objętości. Sporządzano pączki z chlebowego ciasta, nadziewanego słoniną i smażono na smalcu. Wiejskie pączki, jak wspomina z kolei Jędrzej Kitowicz w „Opisie obyczajów za panowania Augusta III", nie były już tak lekkie, ale twarde i dobrze wypełnione marmoladą tak, że „specjałem tym można było nabić niezłego guza i podsinieć oko". Niektóre pączki nadziewano migdałem lub orzechem, a ten, kto na taki pączek trafił, miał mieć w życiu szczęście. Niestety nazwisko twórcy pączków kryje mrok historii. Encyklopedia Brockhausa podaje, że pączki /krapfen/ są spec...

Dziś młyn już mąki nie mieli, nad jego dachem czasem unosi się jedynie biała smuga wspomnienia,  kamienne mury porosły przeróżne badyle, tylko wielkie, dumne lecz sfatygowane koło młyńskie przypomina o przeznaczeniu tego miejsca. Na grubych belkach, tuz pod sufitem odzień przesiaduje sowa. W dole wesoło szemrze strumyk, a w okół kwitną pospolite kaczyńce.

Zawszy na przełomie zimy i wiosny, niczym natrętne duchy, nieustannie nachodzą mnie myśli o krajach w których panuje teraz przyjemny upał. Gdzie piesek ma pudrową konsystencję i beżowy kolor, gdzie przed palącym słońcem chronią smukłe plamy, rozsiane nad brzegiem oceanu...morza...gdzie błękit wody przyprawia o zawrót głowy, a w powietrzu unosi się zapach kwitnących bugenwilli, śpiew tukana i skrzek pawiana. Tam owoce smakuje wyjątkowo, tam wszystko jest wyjątkowe, bo egzotyczne. Ja jestem zakochana bez pamięci w dzikiej Afryce, a smak owoców zapamiętałam najdłużej, kto wie może uda mi się powrócić nad wyschnięte jeziora parku TSAVO nie tylko w marzeniach sennych...

W 1880 roku Henry Weston, w niewielkiej miejscowości Much Marcle, założył firmę, która na przestrzeni kolejnych stuleci stała się jednym z czołowych brytyjskich producentów cydru. Cydry od H. Weston & Sons Ltd dostępne są w ponad 40 krajach. Pierwszą wzmiankę w Polsce o cydrze, czy też jabłeczniku, można znaleźć w książce z przepisami niejakiego Krescencjusza z 1571 roku. Natomiast w 1588 roku kalwiński pisarz Anzelm Gostomski w pracy „Gospodarstwo” namawiał, by porzucić wina na rzecz tego napoju. Jednak cydr znalazł także swoich wrogów. Jan Andrzej Morsztyn w wierszu zatytułowanym „Do Stanisława Morsztyna Rotmistrza JKMości” napisał: „Piłeś jabłecznik przykry i grusznic, Które ma Normand na miejsce macice [wina]” - Krytyka Morsztyna wynika z faktu, że cydr był napojem dla plebsu, a on pochodził z wyższych sfer, więc nim pogardzał. Obecnie największym producentem cydru na świecie jest Wielka Brytania, która wytwarza 600 milionów litrów rocznie. Cydr jest także popularnym alkoholem ...