SŁODKI KOMPROMIS

Do czołówki najzdrowszych produktów świata z wielkim impetem ostatnio wdziera się czarny ryż. Niedawno przeprowadzone badania wykazały, że zaledwie jedna łyżka tego produktu zawiera więcej korzystnych dla zdrowia przeciwutleniaczy zwanych antocyjanami niż taka sama ilość jagód. Ma też więcej błonnika, żelaza i witaminy E, przy znacznie niższym poziomie cukrów. Czarny ryż jest jedną z odmian ryżu, ma łagodny, orzechowy smak i nie jest kleisty ani szorstki jak inne odmiany ryżu. Uprawiany jest najczęściej w Indonezji i Tajlandii. Nazywany był „zakazanym ryżem”, ponieważ początkowo w Chinach był on przeznaczony tylko dla cesarza i nikomu innemu nie wolno było go jeść. Szczególnym upodobaniem darzył tę odmianę Kangxi – cesarz z dynastii Qing, na szczęście dzisiaj to "czarne złoto" dostępne jest dla wszystkich. 

Każdy wtorek i piątek wracam do domu z podobnym zestawem: szparagowa, bób, czereśnie, maliny i jagody. Czasem towarzystwo wzbogacają młode buraki, główka kapusty, kędzierzawa pietruszka, sałaty i rzodkiewki  od Pana Czesia. Wspomniany pan Czesław zwykle bywa na targowisku krótko i nie zawsze, jego wyjątkowe sałaty, grube pęczki pietruszki, świeży szpinak powiązany w sporej wielkości pęki, dwukolorowe rzodkiewki i ogromne kabaczki w sezonie, budzą takie zainteresowanie wśród bywalców targowiska, że towar znika w mgnieniu oka. Ubóstwiam spędzać tam czas, choć zwykle wpadam na szybkie zakupy to często udaje mi się podsłuchać żywiołowego politykowania jakiś dwóch starszych, dystyngowanych panów, którzy to pod pretekstem zakupu kilku pomidorków wpadają tutaj by wymieniać poglądy, wszak tutaj toczy się życie. Jagód wszędzie pełno, więc chwytam litr i poza jagodziankami piekę też kokosowe muffiny.

Szczotkując zęby wychylam głowę przez łazienkowe okno, w powietrzu da się już bardzo wyraźnie wyczuć wiosnę. Do wystawionego kilka miesięcy temu karmnika nikt już nie zagląda, nawet łakome sójki wolą udać się w samodzielne poszukiwania pożywienia. Zeschnięte hortensje liczą na cięcie, sterty liści skrzętnie zgromadzonych w rogach tarasu liczą na wygrabienie, tak jak liczne brzozowe gałązki panoszące się po trawniku. "Wiosna, wiosna, wiosna ach to Ty..." ileż pracy będzie wymagało przygotowanie ogrodu do sezonu, pracy, której nie lubię, ale jednocześnie tej która za jakąś magiczną sprawą skutecznie odciąga mnie od kuchni. Jestem prawie pewna że w tym roku ta "moc" będzie musiała się nieźle postarać aby tradycji stało się zadość, wszak już nie mogę się doczekać gotowania z młodych warzyw, wysadzenia doniczek ziołami i przeróbki kuchni. Tymczasem obiecane waga curry.  

U schyłku wakacji, w cieple sierpniowego słońca, z głową wolną jeszcze od szkolnych perypetii poszukiwałam przygód w okolicznych, jakże wtedy dla mnie tajemniczych, zagajnikach, na łąkach i polach, oraz ogrodach działkowych. Jednym z takich miejsc bywało pole kukurydzy, skrzętnie pilnowane przez gburowatego rolnika. Biało-niebieski romet, jako niezawodny środek wakacyjnych wojaży, niejednokrotnie został porzucany w tumanach kurzy, podczas gdy sama zapuszczam się w zielony, szeleszczący gąszcz w poszukiwaniu złotych kolb. Dziś już musi wystarczyć mi kukurydza ze straganu.....no cóż dorosłość zobowiązuje ;) Powiem tylko, że zupa zrobiła niemałą karierą wśród moich gości.

Kuchnia azjatycka to cała gama smaków i aromatów, bez których trudno żyć gdy już się ich spróbuje. Tajskie pasty curry, na bazie których przyrządza się słynne tajskie potrawy curry, różnią się od tych znanych z kuchni indyjskiej. Podczas gdy w Indiach stosuje się suche mieszanki sproszkowanych przypraw, w Tajlandii przygotowuje się pasty ze świeżych ziół i przypraw. Potrawy curry z Tajlandii są przez to bardziej świeże w smaku niż indyjskie. Suszonych przypraw w Tajlandii używa się stopniu bardzo ograniczonym. W sklepach dostępne są gotowe pasty ale bardzo często przygotowuje się je samemu. Większość podstawowych składników tajskich past curry jest bardzo aromatyczna i wilgotna po zmieleniu czy zmiażdżeniu, tak jak świeże papryczki chili, trawa cytrynowa, galangal, czosnek, szalotki, liście kaffiru czy korzeń kolendry. Jest kilka podstawowych rodzajów past curry różniących się składnikami i oczywiście smakiem. Najpopularniejsze rodzaje, to: czerwona pasta curry (podstawowe składniki: c...

Tajowie przybyli na ziemie, które dzisiaj zajmują , z południkowo-zachodnich Chin. Początkowo osiedlali się na północy, stopniowo migrując na południe i zakładając miasta, którym nadawali poetycko brzmiące nazwy: Sukhotaj (Świt Szczęścia), Ajutthaja (Niezdobyta), Bangkok (Miasto Dzikich Śliwek) zwany też Miastem Aniołów - Krung Thep.  Sztuka kulinarna rozwijała się tutaj w długim procesie przyswajania różnorodnych wpływów, począwszy od chińskich, co jest zrozumiałe ze względu na historyczne i kulturowe powiązania tych krajów, po arabskie i hinduskie. To właśnie o tamtejszych kupców Tajowie przejęli sposób wykorzystywania suszonych przypraw - kolendry, kuminu, gałki muszkatołowej, goździków czy kurkumy. Kuchnia tajska jest uważana za jedna z najciekawszych, być może przyczynił się do tego fakt przywiezienia przez Portugalczyków na Wschód, ostrej papryczki chilli pochodzącej z Peru. Łącząc ją finezyjnie z innymi składnikami, Tajowie stworzyli jedyne w swoim rodzaju dania, o wydaw...

Kaczka po pekińsku to chyba jedna z najsłynniejszych chińskich potraw. Glazurowana i pieczona, aż do osiągnięcia mahoniowego koloru, cała kaczka podawana tam jest w całości podczas oficjalnych przyjęć i składa się z trzech dań. Chrupiącą skórkę podaje się na początku w towarzystwie dymki, ogórka i sosu hoisin jako farsz do naleśników. Mięso przygotowane metodą stir-fry stanowi drugie danie, a kości stanowią bazę zupy, podawaną na koniec przyjęcia. W całej Azji podaje się pieczoną kaczkę w miseczce zupy z makaronem jajecznym, grzybami shiitake, pędami bambusa i innymi składnikami. Moja dzisiejsza propozycja dla zapracowanych to ekspresowe curry, wersja obiadu nie wymagająca specjalnych umiejętności ani czasu, mięso kaczki w połączeniu z tak aromatycznymi przyprawami tworzy w mig genialną kolację, zaledwie w kilka minut mamy na stole czarujące zapachem i intensywnością smaków danie wprost z dalekiej Azji.

Wśród gęsto zarośniętej grządki dostrzegam żółte, podłużne kwiaty cukinii. Rozchylam je lekko w poszukiwaniu okazałej cukinii, jednak zamiast tego moim oczom ukazują się dwa ogromne ślimaki, którym najwyraźniej zasmakowały soczyste, zielone liście cukinii. Jest....jednak obietnica spełniona , dorodna cukinia ląduje w moimi koszyku. Zmierzam w kierunku domu, stawiam koszyk w sieni i idę umyć zabrudzone ziemią ręce. Moje zaciekawienie wzbudza dobiegający z sieni łoskot, nie mogąc zidentyfikować go z niczym konkretnym, wychylam z łazienki głowę i..... o nie Mela!!! moja cukinia!!!! Pies ucieka w cukinia w pysku, nawet nie próbuję go zatrzymać i tak pożre ją w biegu.....czy naprawdę wszyscy mają aż taką ochotę na cukinię? 

Otwieram oczy i po chwili orientuję się, że leżę pośród ogromnego jagodowego pola, maleńkie jasnozielone  krzaczki otaczają mnie zewsząd, nad głową szumią strzeliste brzozy i sosny, pomiędzy którymi przebija się błękitne niebo. W lesie panuje przyjemny chłód i zniewalający zapach igliwia, żywicy i mchu. Obrywając pobliskie krzaczki ze słodkich kuleczek, zapominam o zidentyfikowaniu w mojej głowie momentu jak dostałam się w to miejsce. Spoglądam na nogi i dopiero skórzane oficerki i bryczesy uświadamiają mi, że powinien tutaj być ze mną jeszcze ktoś....rozglądam się w kolo i nagle dostrzegam drania.... stoi w słońcu i skubie spokojnie trawę. Wygląda tak pięknie, że moja złość na niego szybko mija, szczerze mówiąc nie wiem co się stało, ale ból pośladków każe sądzić, że prędkość z jaką uderzyłam w ziemię była raczej zawrotna, a może to wszystko był tylko jagodowy sen...? ;) ...