SŁODKI KOMPROMIS

Soczewica ma wiele wartości odżywczych, a co za tym idzie - właściwości zdrowotnych. Soczewica przede wszystkim zawiera dużo białka, które może być alternatywą dla białka pochodzenia zwierzęcego. Jest także bardzo bogatym źródłem ważnego dla serca potasu i potrzebnego w ciąży kwasu foliowego. Na rynku można spotkać kilka rodzai tego strączka, przyjrzyjmy się zatem jak wykorzystać poszczególne jej odmiany w kuchni.  Najpopularniejsza to soczewica czerwona , która jest tak naprawdę soczewicą brązową tyle, że pozbawioną łupinki. Czerwona soczewica łatwo się rozgotowuje, dlatego jest idealnym składnikiem zup. Dodatkowo nie wymaga wcześniejszego namaczania. Wspomniana już soczewica brązowa  charakteryzuje się wyrazistym smakiem, często jest składnikiem wegetariańskich pasztetów, pieczywa, kotletów. Soczewica zielona odznacza się bardzo delikatnym smakiem i po ugotowaniu nie rozpada się, lecz zachowuje sypkość. Można przygotować na jej bazie pasty kanapkowe lub farsz do pierogów czy...

Warzywo nadziane warzywem to opcja jedzeniowa, którą ostatnio wybieram najchętniej, nie tylko z powodów czysto zdrowotnych, gdyż to właśnie kuchnia wegetariańska sprawia, że czuję się lekko i zdrowo odżywiona, a nie najedzona, ale to danie może stanowić pyszną, zbilansowaną i ciekawą alternatywę również dla prawdziwych mięsożerców. Pełny smaku farsz, zdrowa kasza, kiełki, nabiał zapewnią nam dawkę zdrowia i siły do działania, a co najważniejsze nie będziemy się czuli ociężali,. Zachęcam Was do eksperymentowania z warzywami, powinny stanowić nasze główne pożywienie, wykorzystaniu warzyw w kuchni nie ma końca, uruchamia się wtedy nasza kreatywność, najprościej przecież położyć na talerz kawałek kotleta i ziemniaki ;) przy warzywach najważniejsze są przyprawy, nigdy o nich nie zapominajcie, tylko wtedy odkryjecie prawdziwą głębię kuchni wegetariańskiej. 

Ratatouille to jarska potrawa prowansalska, danie nieco nawiązuje do popularnego w Polsce, choć zupełnie nie rodzimego, bo przecież węgierskiego leczo . Ratatouille opiera się na składnikach warzywnych, przede wszystkim na bakłażanach, cukinii, papryce, pomidorach i cebuli. Podobnego jarskiego gulaszu można szukać na terenie całego basenu Morza Śródziemnego, gdyż Włosi maja swoją peperonatę , Grecy briam , Maltańczycy kapunatę , a w Andaluzji zjemy pisto . Moja wersja ratatouille to nawiązanie do tarty lub pizzy warzywnej, a z gorącym, pomidorowym sosem bardzo dobrze komponuje się kawałek chrupiącej bagietki. 

Mnie pizza zupełnie nie kojarzy się z fast food-em, wymaga przecież wiele czasu i cierpliwości, ciasto potrzebuje spokoju i ciepła, dla mnie pizza to nie szybka robota. Pomijając kwestię ciasta, to same dodatki też wymagają trochę zachodu, sos pomidorowy im dłużej gotujemy tym zdrowszy dzięki zawartym w pomidorach likopenie. Ja jednak dzisiaj przygotowałam pizzę zieloną, może to jeszcze tkwiące we mnie pokłady letniego nastroju nakłoniły mnie do sięgnięcia po mocno wybujałe krzaki mięty i bazylii w moim ogrodzie, a może to ogromna chęć jedzenia przeze mnie "zielonego" . Fakt nieistotny, najważniejsze to, to, że jest to jedna z lepszych pizz jaką jadłam, szczerze, bardzo dobra, z mocno wyczuwalnym jarmużem, dodatki zapieczone cudownie kontrastują z tymi świeżymi, pizza idealna na lato, bez mięsna, lekka, pełna ziół i jak widać bardzo rustykalna, taka nieperfekcyjna dla mnie jest najcudowniejsza.

Cukiniowy sezon powoli się rozkręca, na kwiaty tego letniego warzywa zawsze się spóźniam, jednak "owoce" często goszczą w moim menu. To jedno z moich ulubionych wakacyjnych warzyw, można je przyrządzać na wiele sposobów, grillować, faszerować, dusić, smażyć oraz dzięki temu, że sezon trwa na do jesieni, dorzucać do leczo. Ja połączyłam trzy letnie przysmaki, cukinie, pomidory i bób, w efekcie powstało pyszne danie wegetariańskie, lekkie, zdrowe i kolorowe. 

Ostatnia wizyta na targu warzywnym zaowocowała skrzynką pomidorów i sporej wielkości cukinią, wybraną pieczołowicie przez moje dzieciaki ze sterty równie dorodnych i cudownie pokrzywionych cukinii. Swoją drogą wybór cukinii na obiad zawdzięczamy pewnie tym dziwacznym kształtom jakie może przyjmować to pyszne i wszechstronne warzywo. Mimo, iż ciężko czasem namówić dzieci do zjedzenia czegoś zielonego to w tym przypadku placuszki nie musiały długo czekać na dziecięcą aprobatę. Zamiast mąki pszennej, która lubi utwardzać placuszki, dodaję zdrowszą mąkę dyniową, a sos wzbogacam cynamonem w efekcie otrzymujcie pyszne, szybkie i zdrowe danie. Cukinia odkwasza organizm i poprawia przemianę materii, pomidory natomiast swoje zdrowotne właściwości zawdzięczają głównie dzięki dużej zawartości antyoksydantów i likopenu.   

Powiało wiosennym chłodem, to klasyczna aura o tej porze roku, ale mnie to jakoś nie przekonuje, zwłaszcza, że prognozy nienajlepsze na najbliższe dni. Ku mojemu zdziwieniu moje poletko fiołków nie wykazuje oznak życia, więc moje plany kandyzowania muszę odłożyć na później. Choć może konieczna będzie wyprawa do pobliskiego lasu, skąd ich białe odmiany wychylają już swe łebki. Rozglądając się w koło mam wrażenie, że wiosna na chwilę wstrzymała swój najazd, zamarła jakby na chwilę, ustępując miejsca ostatnim zimowym podmuchom. O ile jeszcze wczoraj po chwilowym deszczu czułam w powietrzu zapach wiosny, o tyle dziś rano powiew chłodu wycofał mnie po ciepłą kurtkę, brrrr wiosno, chcę Ciebie w pełnej formie!!!

Rzadko gotuję te same potrawy, nawet jeśli ma w swoim menu dania sztandarowe, to niejednokrotnie urozmaicam je dodatkami, przyprawami lub nadaję innej tekstury. Lasagne nie jest moim ulubionym daniem, mimo iż kuchnię włoską kocham całym sercem, dziś jednak już nie jestem taka pewna czy ta właśnie wersja lasagne nie zagości na stałe w moim rodzinnym menu. Użyłam warzyw aktualnie zasypujących polskie stragany, błyszczących papryk i bakłażanów, jędrnych cukinii, szeleszczących cebul i czosnku oraz króla póżno-letnich zbiorów - pomidorów, są teraz najsłodsze i wydobycie z nich głębokiego smaku nie wymaga wiele zachodu, jest jednak jeden sposób, który sprawi, że ich słodycz wprost eksploduje, a mianowicie upieczemy pomidory zanim przeobrazimy je w sos. Klasyczny sos beszamelowy wzbogacimy dwoma gatunkami sera, a całość zwieńczy doskonałej jakości oliwa.

Bezkonkurencyjne pod względem wszechstronności, dopasowują się do wszystkiego. Okrągłe lub podłużne - zawsze znajdują swoich wielbicieli. Te niewielkie, zielone, żółte lub białe nibyjagody, wbrew wyglądowi są blisko spokrewnione z dynią olbrzymią (z wł. zucca ), stąd pochodzi nazwa zucchinie i to określenie w lekko zmienionej formie przyjęło się prawie wszędzie. Z kulinarnego punktu wadzenia cukinia zrobiła prawdziwą karierę, kilka lat temu była zupełnie nieznana, dziś trudno wyobrazić sobie bez niej warzywne stragany. Najlepszy smak ma cukinia młoda, nie dłuższa niż 15-20 cm, jest wtedy najdelikatniejsza, jest to niezmiernie ważne kiedy chcecie podać cukinię na surowo, uwydatnia się wtedy jej lekko orzechowy smak. Gotowana cukinia jest w smaku bardzo neutralna, właśnie dlatego staje się doskonałym dodatkiem do makaronu,  potraw z jaj czy mięsa.

Historia pewnej zupy - wizyta na jesiennym targowisku zakończyła się dla mnie zawrotem głowy, spowodowanym panującym tan prawdziwym festiwalem kolorów, ale również torbą pełna warzyw. Ponieważ mam słabość do zakupów, kupiłam prawie wszystko. Z takiej ilości warzyw można tylko przygotować doskonałe francuskie ratatouille. Nie zastanawiając się więc długo zapakowałam warzywa do piekarnika. Zapach unoszący się z kuchni wypełnił każdy zakamarek domu. Spoglądając na pozostały po wczorajszych krokietach farsz, zastanawiam się jak wykorzystać te smakowite, pachnące lasem resztki, gdy nagle mój mąż podsuwa mi doskonały pomysł - "Wykorzystaj go w zupie", "W zupie?". Jako, że ratatouille wyszło w ilości sporo przekraczającej nasze możliwości, pomysł zupy okazał się ciekawym wyzwaniem. Warzywa utonęły więc w bulionie wzbogacając jego smak niebywale, a leśny farsz okazał się genialną mięsną "wkładką" . Z podanej ilości warzyw wykonacie dwudaniowy obiad makaronowe...

Za oknem ostatnie ciepłe promienie słońca ogrzewają ziemię, coraz częściej rano mój ogród pokrywa warstwa szronu, zamrażając opadłe na trawnik liście w ciekawym kształcie. Ogród wydaje się szykować do zimowego snu. Coraz częściej na gałęziach brzóz widuję sójki, one zawsze kojarzą mi się z jesienno-zimową aurą. Spoglądam melancholijnie przez zimną i lekko oszronioną szybę, w dłoni dzierżę kubek gorącej, mlecznej kawy, zastanawiam się nad właśnie rozpoczynającym się dniem i nagle nachodzi mnie nieodparta czekoladowa pokusa, z zakamarków kredensu wyłuskuję srebrne zawiniątko. Szelest opakowania natychmiast przywołuje do mnie, jeszcze otumanionego snem psa, siada przy mnie opierając zimny nos o moją bosą stopę. Rozkoszując się aksamitnym smakiem rozpływającej się na języku mlecznej czekolady czują jak wzrastający poziom endorfin wyzwala we mnie siły witalne, a pies dochodzi niepocieszony i kładzie się pod lodówką. Śmiało mogę powiedzieć, że jestem czekoladocholiczką, pochłaniam j...

Po pikantnym początku kulinarnej podróży we Włoszech, kierujemy się do kolebki win, serów, foie gras,  bouillabaisse, słodkich crepes i niezawodnego  crème brûlée. Kuchnia francuska znana jest jako kolebka sztuki kulinarnej, c zerpią z niej najlepsi kucharze świata. Przez wieki europejskie dwory sprowadzały z Francji przepisy i mistrzów kuchni, aby ci dogadzali podniebieniom królów. We Francji powstała wykwintna i bogata kuchnia „haute cuisine”, którą obecnie wypiera bardziej przystępna, lekka, ale równie elegancka „nouvelle cuisine”. Poza wyrafinowanymi potrawami kuchnia francuska proponuje również proste, ale smaczne dania. Moja propozycja na makaron po francusku to wykorzystanie słynnego ratatouille, upieczone we  własnych  sokach warzywa pocięte podobnie jak makaron, zapieczone pod wyrazistym w  smaku  serem, tworzą razem  delikatny  smak Prowansji - regionu Francji  przepełnionego słońcem, które sprzyja uprawie warzyw i owoców...

Wśród gęsto zarośniętej grządki dostrzegam żółte, podłużne kwiaty cukinii. Rozchylam je lekko w poszukiwaniu okazałej cukinii, jednak zamiast tego moim oczom ukazują się dwa ogromne ślimaki, którym najwyraźniej zasmakowały soczyste, zielone liście cukinii. Jest....jednak obietnica spełniona , dorodna cukinia ląduje w moimi koszyku. Zmierzam w kierunku domu, stawiam koszyk w sieni i idę umyć zabrudzone ziemią ręce. Moje zaciekawienie wzbudza dobiegający z sieni łoskot, nie mogąc zidentyfikować go z niczym konkretnym, wychylam z łazienki głowę i..... o nie Mela!!! moja cukinia!!!! Pies ucieka w cukinia w pysku, nawet nie próbuję go zatrzymać i tak pożre ją w biegu.....czy naprawdę wszyscy mają aż taką ochotę na cukinię? 

Chleb pod różnymi postaciami jest jedzony we wszystkich zakątkach Świata. Pojawia się na stole przez cały dzień, na śniadanie maczany w jogurcie, na lunch podawany z różnorodnymi dodatkami, do popołudniowej herbaty smarowany dżemem, a na obiad w smakowitym towarzystwie duszonego mięsa. Począwszy od najprostszego, przaśnego, płaskiego  chleba po misternie udekorowane bochenki, chleb oznacza zarówno pożywienie, jak i świętowanie. Można podawać różne warianty focacci, posypując wierzch posiekanymi ziołami, suszonymi pomidorami, czarnymi oliwkami lub serem, zerknij również ( tutaj )

Dobrze wszystkim znane leczo , przyrządzam zawsze u schyłku lata, wtedy to właśnie stragany warzywne pełne są dojrzałych w słońcu pomidorów i papryk. Tradycyjne leczo pochodzi z Węgier i jest podawane głównie jako dodatek do mięsa, ja wolę jednak jednogarnkową wersję tego dania w mięsem w środku, w postaci kiełbasy i boczku. Dodaję również bakłażany i cukinie, obok których nie da się obojętnie przejść na straganie, tym sposobem moje leczo zbliża się bardziej do francuskiego ratatouille. Uwielbiam podawać je z chlebem o chrupiącej skórce i miękkim, wilgotnym środku, które świetnie sprawdza się jako gąbka dla dużej ilości, głębokiego w smaku sosu pomidorowego. 

Wraz z napływem do nas gorącego frontu atmosferycznego powracam myślami do słonecznej Italii, jedno z klasyków tego regionu to  spaghetti alla carbonara,  choć właściwie to nie do końca wiadomo skąd pochodzi to danie, a dyskusji na ten temat nie ma końca. Mówi się, że danie skomponowali  carbonari  (górnicy zajmujący się węglem drzewnym). A może byli to amerykańscy żołnierze szukający sposobu na mniej szablonowe wykorzystanie swoich racji bekonu i jaj. Nie brakuje również zwolenników teorii, że nazwa wywodzi się od czarnych drobinek pieprzu. Bez względu na pochodzenie tajemnica tkwi w sposobie wykonania, czyli wyczuciu momentu kiedy surowe jaja dodane do ugotowanego makaronu nie są już płynne, ale jeszcze nie zupełnie ścięte. Tradycyjna  carbonara  zawsze powoduje wyrzut endorfin przez mój organizm, tym razem jednak dorodna cukinia postanowiła zaryzykować i rozegrać tę partyjkę, licząc na wygraną.  ...

Długi weekend trwa, sezon grillowy w pełni, to najlepsza pora na soczyste, pikantne kawałki mięsa uwędzone dymem i jedzone palcami, mowa oczywiście o żeberkach. Ja podałam je dziś w sosie barbecue z marokańskim akcentem - w tej roli kuskus z żurawiną, winogronami i migdałami, oraz z pieczonymi warzywami ze znaną już Wam salsą verde.