SŁODKI KOMPROMIS

W przaśnych, przedwojennych czasach, które wymiotły z naszych stołów wszystko poza zwykłymi kurczakami, perliczka kojarzyła się wyłącznie z literaturą: Chłopami , Nocami i dniami , czy wreszcie wierszem Tuwima Ptasie plotki. Perliczka, to pstrokate cudo, przywędrowała do nas z Afryki już w XV w. Przed wojna stadka tych ptaków można było spotkać w większości gospodarstw domowych, głównie dlatego, że jest bardzo łatwa w hodowli. Nawołując do polskich smaków, nawet tych trochę zapominanych, przygotowałam danie, które łączy tradycję z nowoczesnością, składniki iście tradycyjne i rodzime, a wykonanie z zastosowaniem technik kuchni nowoczesnej. Zapraszam gorąco do podjęcia wyzwania!

Jako dziecko mieszkałam na wprost starego sadu, trawa sięgała na nim po kolana, aż po horyzont rozciągały się krzywe jabłonki, a do zabawy zapraszał ogromny orzech rosnący tuż na froncie sadu. Często zaglądałam tam w poszukiwaniu dziecięcej przygody i kwaśnych, zielonkawych papierówek. W sezonie w sadzie rozchodził się zapach tych już mocno dojrzałych, które opadając na trawiasty dywan obijały się i zaczynały gnić, co było nielada atrakcją dla wesołych pszczół. Największą aprobatą obdarzałam najtwardsze egzemplarze, które po wbiciu w nie zębów tryskały sokiem, a ich smak powodował silne uczucie ściągania po obu bokach żuchwy. 

Mam słabość do czekolady, ogromną słabość.....moje wszystkie możliwe bariery mające za zadanie chronić mnie przed  otwarciem kolejnego pudełeczka z maleńkimi, błyszczącymi pralinkami pękają z chwilą gdy takie pudełko trafia w moje ręce. Pomysł na zdrowszą wersje łakoci to coś dla tych na diecie, a nie mogących obyć się bez dawki szczęścia jaką daje jedzenie. Trufle składają się z suszonych śliwek, orzechów, kakao i miodu, a otacza je pył z suszonych truskawek. Pamiętajcie aby trufle obtoczyć w pyle tuż przed podaniem.

Jak jadacie jagody? Jako dziecko nawlekałam je, niczym koraliki, na długie, sztywne źdźbła trawy. Dzisiaj najczęściej znikają w miseczce w towarzystwie musli i jogurtu, ale chętni też używam ich w różnych wypiekach. Najchętniej wrzucam leśne owoce do ciast drożdżowych, nie wiem dlaczego ale to połączenie smakuje mi najbardziej. Kawałek tego rustykalnego strudla, kubek zimnego mleka, hamak w cieniu dębu, widok zachodzącego słońca i dobra książka to dla mnie scenariusz idealny.....pozostaje tylko żałować, że

Nie ma w Polsce lepszych owoców niż jabłka,  kocham je miłością bezgraniczną, mogę je jadać pod każdą postacią, ale najbardziej smakują mi na surowo kiedy mogę zatopić zęby w twardym, kwaskowatym i soczystym jabłku. Wyglądają pięknie od samego początku istnienia, kiedy kwitną jabłonie zachwycają śnieżnobiałymi płatkami, tak pięknie kontrastującymi z wczesnowiosenną zielenią. Kiedy dojrzewają w czeluściach zieleni, kuszą o zerwanie, a na te leżakujące w surowych skrzynkach na straganach mogłabym patrzeć nieustannie. Dziś jabłkom towarzyszą wszechobecne, cierpkie wiśnie, które swoja kwaskowatością mile zakłócają słodycz marcepanowej masy. Tekstury daniu nadaje wielowarstwowość ciasta francuskiego, a całości dopełnia waniliowo-kardamonowy sos.

Niezaprzeczalną królową tego deseru jest niebywale aromatyczna i cierpka wiśnia nadwiślanka. Historia jej uprawy sięga 120 lat wstecz, a zawdzięczamy ją Teofilowi Zając ze Słupi Nadbrzeżnej. Wiśnia nadwiślanka, jako jedyna doskonale nadaje się na przetwory, nie tylko ze względu na smak ale również kolor soku. Wiśnia doskonale zmienia nawet najprostszy deser w bajeczną podróż po kubkach smakowych gdzie w aksamitnym nadzieniu serowym kryją się cierpkie wiśnie, ciekawie kontrastujące z czekoladowym spodem, oraz doskonale współgrające z sezonowymi, letnimi gwiazdami - słodkimi morelami i czarnymi jeżynami. Zapraszam na sernik nadwiślański!

Wymyśliłam sobie tort biszkoptowo-bezowy, pierwsza myśl - "Będzie genialny", potem przygotowanie - wszystkie komponenty smakują bosko, następnie zabieram się do ich składania i......tutaj zaczynają się schody, już nie jest tak różowo jak sobie to zaplanowała, plan lekko się chybota, i tort też ;) jakoś udaje mi się złożyć tort w dość niestabilną konstrukcję, pokrywam całość śmietaną i szybko wstawiam do lodówki. Teraz to już tylko pozostaje mi się modlić, żeby tort wytrzymał nacisk noża. Efekt końcowy - zaskakujący - tort kroi się bardzo dobrze, a smakuje genialnie, jestem bardzo mile zaskoczona. Jeśli więc i Wam początkowo wszystko będzie wskazywało na totalną katastrofę nie poddawajcie się ;)